Eric van de Luijtgaarden schreef een hoofdstuk over preventive law in de The Routledge Companion to International Law and Responsible Business. Hij pleit in dit hoofdstuk voor een verschuiving in juridisch onderwijs en praktijk: weg van het toernooimodel, naar een samenwerkende, preventieve benadering.
Het hoofdstuk begint bij de historische wortels van preventive law. Louis M. Brown ontwikkelde dat gedachtegoed halverwege de twintigste eeuw. Hij reageerde daarmee op een complexer wordende samenleving, een toenemend aantal procedures en groeiende onvrede over de rechtspleging. Brown liet zich inspireren door de preventieve geneeskunde: liever geschillen voorkomen dan ze achteraf beslechten. Later bouwden onder meer Edward Dauer, Thomas Barton en Eric van de Luijtgaarden het interdisciplinaire vakgebied verder uit, net als de Scandinavische traditie van proactive law.
Daarna gaat Eric in op drie hedendaagse problemen: juridische vervreemding, beperkte toegang tot het recht en maatschappelijke complexiteit. Preventive law kan daar volgens hem iets aan doen, bijvoorbeeld met voorlichting over het recht in de wijk, herstelrecht en vroegtijdige mediation. Zo bekeken is preventive law een sleutel tot een rechtvaardiger, responsiever en toegankelijker rechtsbestel.
Dat vraagt wel iets van juristen. Zij hebben bredere competenties nodig dan juridische kennis alleen: communicatie, scenarioplanning, digitale vaardigheden en ethisch redeneren. Eric vat dat samen onder de noemer normatieve professionalisering. Daarbij hoort een ethische opdracht: verantwoord en duurzaam handelen, met oog voor rechtvaardigheid van het systeem en voor het welzijn van de samenleving.
Eric sluit het hoofdstuk sluit af met een praktische uitwerking: het driefasenmodel van preventieve rechtsbeoefening. Daarmee krijgt het concept een plek in de dagelijkse juridische praktijk.